O día da parroquia de 1962

Recorte de El Correo Gallego, 11 de maio de 1962, 'Actos del Día de la Parroquia' en Arzúa

O 11 de maio de 1962 o xornal “El Correo Gallego” publicou na súa páxina séptima, baixo o titular “Arzúa. Actos del día de la parroquia” o seguinte:

ARZUA. (Crónica por VIRITA)

Con más entusiasmo y alegría que nunca se celebraron en esta villa, el pasado domingo “Día del Párroco y de la Parroquia”, diversos actos comenzando éstos con la misa parroquial en la que tuvo lugar una nutrida comunión.

La homilía que predicó el Reverendo párroco don José Simón Caamaño, relacionada con la festividad del día fue un vivo reflejo del hondo interés del pastor que desea que ningún feligrés viva alejado de la Iglesia.

Como de costumbre, al final de la misa y al tiempo de besar la mano al párroco, se procedió a cantar el himno de la Parroquia.

Los actos de la tarde consistieron en el rezo del Santo Rosario con Exposición Mayor y a continuación los miembros de la Acción Católica y catequistas, en uno de los salones parroquiales de los dos que se inauguraban, ofrecieron al público una breve pero interesante función teatral, presentando un variadísimo programa, mereciendo ser destacada la actuación colmada de comicidad, de una orquestina integrada por chavalillos vistiendo trajes apropiados a la que bautizaron con el adecuado nombre de “Os Parroquianos”. Actuó de director el muchachito “Moreno”, el cual cantó primorosamente varias canciones. Causaba gracia y provocaba amplia risa verlos desempeñar cada cual su papel con tanta destreza y gracejo.

El centro docente “La Grande Obra de Atocha” colaboró afanosamente en la brillantez de los actos, preparando a algunos de sus alumnos contribuyendo conjuntamente al éxito obtenido.

La simpática pareja compuesta por María Victoria y Juan del Serrano, ambos principales organizadores a la vez que autores y actores de la parte jocosa, entregándose de lleno a la tarea de hacer los preparativos que requieren trabajo y preocupación nos obsequió al final con un alegre baile rítmico de nuestro folklore.

Asimismo el muchacho “Pablito” intervino interpretando con su armónica sucesivas tocatas.

Todos fueron cariñosamente aplaudidos por los asistentes que llenaban el local.

Al final le fueron entregados al párroco un par de obsequios con destino al templo.

A mencionada orquestina “Os parroquianos” de esquerda a dereita: Nano Raposo, o Roxo de Palmira, Luis Vidal, Bernardo Cascón, Moreno, Jano de dona Alicia, Fernando Paz e José Luis Abad

O Tío Pepe dos Contos: un arzuán mago e ventrílocuo

Cos nomes artísticos de “Tío Pepe dos Contos” ou “Profesor Castro de Arzúa” o arzuán Luís Vázquez Castro actuou en cines e teatros. Tamén coñecido na vila como “Molete”, faleceu en Ferrol con 56 anos as oito da mañán do 5 de xaneiro de 1978 e foi enterrado o día 6 en Arzúa ao carón da súa nai, segundo a súa vontade. Moitos son os que aínda lembran as súas actuacións no Café de Castro, nas que facía maxia ou exhibía a súa habilidade como ventrílocuo, ben fora cos seus “bonecos viventes” ou facendo “falar” a nenos do público.

No encabezado desta entrada compartimos un programa do cine Armero en Requena (Valencia) con este texto:

Cinema Armero
Martes 31 de mayo de 1949, a las 11:30 de la noche
UNICA ACTUACION
presentada y dirigida por el graciosísimo PROFESOR
CASTRO DE ARZUA
Con sus experimentos de ilusionismo puramente orientales y sus incoparables muñecos vivientes.
HUMORISMO EN ACCIÓN
PRECIOS
Butaca: 3,50 ptas. -Preferencia:2’50 – General 1’50

E a continuación reproducimos o publicado polo xornal “El Correo Gallego; diario político de la mañana” no seu número 23.546 (27/09/1947):

ARZÚA

Por segunda vez tenemos el gusto de saludar al simpático artista Luis Vázquez Castro, “Tio Pepe dos Contos”, quien después de haber sufrido una sencilla intervención quirúrgica nos presentará el próximo domingo, su selecto y variadísimo programa consistente en un sinfín de atracciones que como ilusionista y ventrílocuo nos ofrece.
Sea bienvenido a su pueblo natal, que desea aplaudirle de nuevo con todo entusiasmo, como lo hizo en su primera actuación, que todavía recordamos con verdadero deleite.

O arzuán que operou Castelao

Na monumental biografía “Castelao. Construtor da nación. Tomo I 1886-1930” editada por Galaxia con ISBN 9788491513186 e obra do arzuán Miguel Anxo Seixas Seoane refírese esta anécdota na páxina 280 e citanse como fontes da mesma “Relembrando a don Ramón Fernández Mato” en El Correo Gallego, Santiago, 22 de maio de 1981 e “El humorismo gallego: Alfonso R. Castelao” en Faro de Vigo de 16 e maio de 1926. Situase o feito no 1909, con un Daniel Alfonso Rodríguez Castelao recén licenciado en mediciña na facultade de Santiago:

Era un matrimonio de Arzúa, que tiñan a estudiar unha filla en Santiago e o pai da rapaza tiña dúas verrugas según él – especie de cancro- e o gran Castelao comprometeuse a tirarllas. Así foi: foron para alá os dous, e despois de rematar a operación púxolle dúas puntadas polo que ó vello lle quedaron os beizos un pouquiño retorcidos, entón o gran Gastelao asomouse a don Ramón e díxolle a carón do seu ouvido: ¡Mira como serei eu, Ramonciño, que hastra co bisturí fago caricaturas!.